Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Ολάνθιστος γκρεμός

Περπάτησα ξανά
τα δυο σου μονοπάτια
σε κάθε σου γωνιά
σε κοίταζα στα μάτια

Παγίδες κι ευωδιές
ξένοιαστες ανηφόρες
μα και κακοτοπιές
και σκέφτομαι ώρες-ώρες..

«Ολάνθιστος γκρεμός
της γυναικός το σώμα» *
θα νοιώσεις δυνατός
κι εκεί θα πέσεις πτώμα...

Θα πάω να κρυφτώ
στις κρυσταλλοπηγές σου
κι ύστερα να χαθώ
μες στις βουνοκορφές σου

Κοιλάδες με νερά
απάτητα φαράγγια
κρυφά και φανερά
ανήλια και απάγκια


*αυτό το στιχάκι ανήκει στον Νίκο Καζαντζάκη

Απόκοσμη βοή

Το χώμα απότιστο γεμάτο χαρακιές κι εσύ κονσέρβα κι άλλη έβαλες στο ράφι εκεί που ξωτικά ποτά απ' το Μαρακές στοίβαζες χρόνια κι α...