ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Στιχουργός
Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2025
Τα Πειραιώτικα τα παντελόνια
Αυτό που μου 'κανες θα το θυμάμαι χρόνια
δε θα μου φτάνουν, να ξεχάσω, δυό ζωές
Τα πειραιώτικα δεν είχες παντελόνια
κι ούτε τα φόρεσες ποτές
Αυτό που μου 'κανες δε σβήνει σε υπόγεια
ούτε σε θάλασσες με ξόρκια, σε φωτιές
Τα πειραιώτικα δεν τίμησες τα λόγια
κι ούτε τα κράτησες ποτές
Αυτό που μου 'κανες στοιχειώνει τα σοκάκια
Πασαλιμάνι Φρεαττύδα, σαν λεκές
Και τ' άγια χώματα Καστέλλα, Βοτσαλάκια
που δεν τα πάτησες ποτές
......"Τα πειραιώτικα δεν είχες παντελόνια
κι ούτε τα φόρεσες ποτές"
Έρωτα ξεχείλισα
Αναμένο το φεγγάρι
το κορμί σου φώτιζε
απ' το τζάμι σαν λυχνάρι
έμπαινε, ξεπόρτιζε
Κι ήμουν μεσ' στην αγκαλιά σου
κι έπινα τα χείλη σου
κι η καρδιά μου κι η καρδιά σου
κόμπο στο μαντήλι σου
Και φιλί, φιλί σα θάμα
έρωτα ξεχείλισα
με γλυκό κρασί σα νάμα
μεθυσμένος, κύλισα
Και στον ουρανό τ' αστέρια
γλυκοτρεμοσβήνανε
άγγιζαν τα δυο μας χέρια
και με φως μας ντύνανε
Κι ήταν τα κορμιά μας ένα
κι αγκαλιά αρμένιζαν
κι άγγελοι σε μέρη ξένα
τα μαλλιά μας χτένιζαν
Και φιλί, φιλί σα θάμα
έρωτα ξεχείλισα
με γλυκό κρασί σα νάμα
μεθυσμένος, κύλισα
απ' το τζάμι σαν λυχνάρι
έμπαινε, ξεπόρτιζε
Κι ήμουν μεσ' στην αγκαλιά σου
κι έπινα τα χείλη σου
κι η καρδιά μου κι η καρδιά σου
κόμπο στο μαντήλι σου
Και φιλί, φιλί σα θάμα
έρωτα ξεχείλισα
με γλυκό κρασί σα νάμα
μεθυσμένος, κύλισα
Και στον ουρανό τ' αστέρια
γλυκοτρεμοσβήνανε
άγγιζαν τα δυο μας χέρια
και με φως μας ντύνανε
Κι ήταν τα κορμιά μας ένα
κι αγκαλιά αρμένιζαν
κι άγγελοι σε μέρη ξένα
τα μαλλιά μας χτένιζαν
Και φιλί, φιλί σα θάμα
έρωτα ξεχείλισα
με γλυκό κρασί σα νάμα
μεθυσμένος, κύλισα
Σκόνη πλυντηρίου
Καμμένα δάση και φυτείες
Μάντισσες, ξόρκια και Ταρρώ
Ξεφύλλιζα τις προφητείες
κι ίδιος τις έγραφε θαρρώ
Αστρόσκονη
και Σούπερ Νόβες
στην άβυσσο παντοτινά
Στις ψιλοτάκουνες σου γόβες
καινούργιο σύμπαν ξεκινά
Μυστήριο,
Φωνή Κυρίου...
Κι εγώ "μικρός" στις αγορές
Τελειώνει η σκόνη πλυντηρίου
στο μήνα απάνω, τρεις φορές
Για πανωφόρι μου 'χουν δώσει
ισόβια, μια φυλακή
Νατοϊκοί παντού και Ρώσοι
Σειρήνες, Βόμβες και χακί
Μια σπιθαμή δε βρίσκω χώμα
που να μην έχει σαρωθεί
Μόνο τ' αφίλητο σου στόμα
Ξεφύλλιζα τις προφητείες
κι ίδιος τις έγραφε θαρρώ
Αστρόσκονη
και Σούπερ Νόβες
στην άβυσσο παντοτινά
Στις ψιλοτάκουνες σου γόβες
καινούργιο σύμπαν ξεκινά
Μυστήριο,
Φωνή Κυρίου...
Κι εγώ "μικρός" στις αγορές
Τελειώνει η σκόνη πλυντηρίου
στο μήνα απάνω, τρεις φορές
Για πανωφόρι μου 'χουν δώσει
ισόβια, μια φυλακή
Νατοϊκοί παντού και Ρώσοι
Σειρήνες, Βόμβες και χακί
Μια σπιθαμή δε βρίσκω χώμα
που να μην έχει σαρωθεί
Μόνο τ' αφίλητο σου στόμα
έχει απ' τον κένταυρο σωθεί
Τώρα σε δρόμους σε στενά
Μη φεύγεις δίχως να σου πω
ποιος ήμουνα για σένα
Για να πετάς στον ουρανό
σου 'χα φτερά δωσμένα
Τώρα σε δρόμους σε στενά
ο άνεμος θα πνέει
μα δε θ' ανοίγουν τα φτερά
και θα ρωτάς τι φταίει
Είχα μια απέραντη καρδιά
ολάκερη δικιά σου
που ήταν φλόγα και φωτιά
να ζεις τον έρωτα σου
Για να πετάς στον ουρανό
σου 'χα φτερά δωσμένα
Τώρα σε δρόμους σε στενά
ο άνεμος θα πνέει
μα δε θ' ανοίγουν τα φτερά
και θα ρωτάς τι φταίει
Είχα μια απέραντη καρδιά
ολάκερη δικιά σου
που ήταν φλόγα και φωτιά
να ζεις τον έρωτα σου
Μάζεψα τα πράγματα μου
Μάζεψα τα πράγματα μου
Τα κομμάτια της καρδιάς μου
μέσα στη βαλίτσα στριμωχτά
Όνειρα και αναμνήσεις
απορίες κι ερωτήσεις
στοίβα στην εξώπορτα μπροστά
Τώρα φεύγω μα που πάω
σαν αλήτης θα γυρνώ
Σαν τρελός σε αγαπάω
κι αν σε χάσω θα πονάω
μαύρη θα ναι η ζωή μου
κι ότι μου 'χεις
κάνει το ξεχνώ
Πήρα απόφαση να φύγω
απ' τον πόνο να ξεφύγω
είναι το μαρτύριο φρικτό
Φεύγω για να δώσω τέρμα
δεν μπορώ να ζω στο ψέμα
θέλω μακριά σου να σωθώ
μέσα στη βαλίτσα στριμωχτά
Όνειρα και αναμνήσεις
απορίες κι ερωτήσεις
στοίβα στην εξώπορτα μπροστά
Τώρα φεύγω μα που πάω
σαν αλήτης θα γυρνώ
Σαν τρελός σε αγαπάω
κι αν σε χάσω θα πονάω
μαύρη θα ναι η ζωή μου
κι ότι μου 'χεις
κάνει το ξεχνώ
Πήρα απόφαση να φύγω
απ' τον πόνο να ξεφύγω
είναι το μαρτύριο φρικτό
Φεύγω για να δώσω τέρμα
δεν μπορώ να ζω στο ψέμα
θέλω μακριά σου να σωθώ
Να ζαλιστώ με τα φιλιά
Βρέξε τα χείλη σου με αλκοόλ
ρίξε στους ώμους τα μαλλιά σου
και μια μπαλάντα από σολ
θα παίξω μεσ' την αγκαλιά σου
Να ζαλιστώ με τα φιλιά
και το οινόπνευμα στο αίμα
Να νιώθω βέλη στην καρδιά
και να θαρρώ πως είναι ψέμα
Θα 'ναι το σώμα σου, γυμνή φωτιά
που όλα γύρω θα τα καίει
κι η φλογερή σου η ματιά
σα λάβα πάνω μου θα ρέει
Να ζαλιστώ με τα φιλιά
και το οινόπνευμα στο αίμα
Να νιώθω βέλη στην καρδιά
και να θαρρώ πως είναι ψέμα
ρίξε στους ώμους τα μαλλιά σου
και μια μπαλάντα από σολ
θα παίξω μεσ' την αγκαλιά σου
Να ζαλιστώ με τα φιλιά
και το οινόπνευμα στο αίμα
Να νιώθω βέλη στην καρδιά
και να θαρρώ πως είναι ψέμα
Θα 'ναι το σώμα σου, γυμνή φωτιά
που όλα γύρω θα τα καίει
κι η φλογερή σου η ματιά
σα λάβα πάνω μου θα ρέει
Να ζαλιστώ με τα φιλιά
και το οινόπνευμα στο αίμα
Να νιώθω βέλη στην καρδιά
και να θαρρώ πως είναι ψέμα
Με τα πανεπιστήμια
Φίλε παλιέ συμμαθητή
τα είπαμε τυχαία
μικροί, σχολειό, παρέλαση
σήκωνες τη σημαία
Αλλάξανε οι δρόμοι μας
Εσύ με τα πτυχία
κι εγώ ξενύχτια, μηχανές
μέσα στην αλητεία
Με τα πανεπιστήμια
μικροί, σχολειό, παρέλαση
σήκωνες τη σημαία
Αλλάξανε οι δρόμοι μας
Εσύ με τα πτυχία
κι εγώ ξενύχτια, μηχανές
μέσα στην αλητεία
Με τα πανεπιστήμια
γκριζάρανε τα Ίμια
κι οι τσάρκες με τις βέσπες
μας πήγανε στις Πρέσπες
Άλλοι στο μεροκάματο
κι άλλοι ψηλά φτασμένοι
μα όλοι μας ξεχάσαμε
τη χώρα την καημένη
Αφήσαμε τα τείχη μας
και φτιάξαμε ασπίδες
Κι όσο κι αν μπαίνουν βάρβαροι
κάνε πως δεν τους είδες
κι οι τσάρκες με τις βέσπες
μας πήγανε στις Πρέσπες
Άλλοι στο μεροκάματο
κι άλλοι ψηλά φτασμένοι
μα όλοι μας ξεχάσαμε
τη χώρα την καημένη
Αφήσαμε τα τείχη μας
και φτιάξαμε ασπίδες
Κι όσο κι αν μπαίνουν βάρβαροι
κάνε πως δεν τους είδες
Που πήγε η αγάπη
Μπλεγμένος σε δίχτυα
στης νιότης ξενύχτια
κάποιες φορές τριγυρνώ
Σαν θαμώνας, κρύος χειμώνας...
να ζεσταθώ
Κι εκεί ξεχασμένα
φιλιά προδομένα
ψάχνουν να βρουν ζεστασιά
σε δυό χείλια, σπάνια κοχύλια...
Και λησμονιά
Που πήγε η αγάπη
που πήγε η αγάπη
που πήγε η αγάπη
που να γυρνά
Χαμένη ελπίδα
η λήθη ασπίδα
πόλη με τείχη ψηλά
Ανθισμένη, μα ξεχασμένη
φώτα θολά
Ο ήλιος γερμένος
θαμπός γερασμένος
στέλνει το φως του στη γη
Σα ρουτίνα, τέλος του μήνα
πριν να χαθεί
Ηταν ένα περιστέρι
Ήταν ένα περιστέριπου 'θελε πνοή να φέρει
και φτερούγισε...
Κι απ' Αθήνα - Σαλονίκη
γρήγορα σε πλάτη - μήκη
μεγαλούργησε
Κι όπως έτρεχε ο χρόνος
φύτρωνε σαν στάρι, φθόνος
ποιος νοιαζότανε...
Και σε πέτρα μαύρο φίδι
ξύπνησε απ' το γρασίδι
και λιαζότανε
Το πουλί ψηλά σε ράχη
έδινε γενναία μάχη
και την κέρδιζε
Κι ήθελε, σαν πέφτει η δύση
στη φωλιά του να γυρίσει
όμως θέριζε,
τους καρπούς από το φθόνο
κι ένιωθε μεγάλο πόνο
μα δε λύγιζε
Και το χάραμα στη μάχη!
-Να φυτρώσει νέο στάχυ,
πανηγύριζε...
Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2023
Ήπια προσαρμογή
Στο ταξίδι μας, ο κόσμος
σαν δυο μέρες εκδρομή
μήτε δάφνες μήτε δυόσμος
μια περίεργη οσμή
Γύρω βλέπαμε μαχαίρια
δίχως λόγο σκοτωμούς
κι αιματοβαμένα χέρια
σε περίοπτους νομούς
Περπατούσαμε στους δήμους
κι ήταν όλα φανερά
πλάι με τους επισήμους
σε λακκούβες με νερά
Ήσουν σύνθημα σε τοίχο
που σε κράζαν με μπογιές
και δυνάμωνες τον ήχο
μη χαθούν οι εκλογές
Ψεύτικες οι υποσχέσεις
ατελείωτα τα "θα"
κι απευθείας αναθέσεις
και κανείς να μη μιλά
Περπατούσαμε στους δήμους
κι ήταν όλα φανερά
πλάι με τους επισήμους
σε λακκούβες με νερά
σαν δυο μέρες εκδρομή
μήτε δάφνες μήτε δυόσμος
μια περίεργη οσμή
Γύρω βλέπαμε μαχαίρια
δίχως λόγο σκοτωμούς
κι αιματοβαμένα χέρια
σε περίοπτους νομούς
Περπατούσαμε στους δήμους
κι ήταν όλα φανερά
πλάι με τους επισήμους
σε λακκούβες με νερά
Ήσουν σύνθημα σε τοίχο
που σε κράζαν με μπογιές
και δυνάμωνες τον ήχο
μη χαθούν οι εκλογές
Ψεύτικες οι υποσχέσεις
ατελείωτα τα "θα"
κι απευθείας αναθέσεις
και κανείς να μη μιλά
Περπατούσαμε στους δήμους
κι ήταν όλα φανερά
πλάι με τους επισήμους
σε λακκούβες με νερά
Πέμπτη 24 Αυγούστου 2023
"Άστο να καεί να πα να γ@μ@θεί!!"
"Άστο να καεί να πα να γ@μ@θεί!!"
Άρθρο του Νίκου Θεοδωρόπουλου
Θα μπορούσε να είναι σύνθημα, προτροπή, επίσημη οδηγία ή ακόμα και πολιτική κατεύθυνση...
Αρκεί να μην θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα (που θρηνήσαμε) με έμφαση στη λέξη "ανθρώπινα" γιατί κάτι λαγουδάκια κάτι αλεπουδίτσες κάτι ελαφάκια και όσο η φωτιά ανεβαίνει σε εθνικούς δρυμούς, κάτι λύκους και σπάνια πτηνά θρηνήσαμε, μαζί με την αποψίλωση των πλαγιών γιατί αφού θα καιγότανε κάποια στιγμή, γιατί όχι τώρα;
Άλλωστε,
όπως σας έχουμε ζαλίσει τα "κακαλα" έχουμε "κλιματική αλλαγή" απόρροια της δραστηριότητας του ανθρώπου με τις εκπομπές ρύπων co2 στην ατμόσφαιρα που την προκαλούν!
Το ότι όμως η φύση αυοτορυθμίζεται και αυτό το γ@μ@μένο co2 που παράγεται μεν αλλά δεν ανιχνεύεται δε, (εδώ και 200 χρόνια, ίδιο!!) στην ατμόσφαιρα, γιατί υπάρχουν κάτι κωλο-φύκια και κάτι κωλο-φτέρες που μόλις δουν ότι αυτό το κωλο-αέριο πάει να μας κουκουλώσει, αναπαράγονται σαν λυσασμένα και το καταπίνουν αμάσητο, πρέπει να σας το κρύψωμεν!!
Εσείς όμως πρέπει να πειστείτε για αυτό που σας λέμε βρε κουτά και να νιώσετε ότι υπάρχει κλιματική αλλαγή γι' αυτό σας καίμε τα δάση ασύστολα και όχι μόνο εδώ, αλλά παγκόσμια!!
Γι' αυτό σας λέω:
"Άστο να καεί να πα να γ@μ@θεί!!"
Σας πετάμε που και που και καμιά εικόνα από τους πόλους που λιώνουν οι πάγοι γιατί η θερμοκρασία αυξήθηκε κατά 2 βαθμούς!
Δηλαδή από τους -170°C πήγε στους -168°C και όπως καταλαβαίνετε ο πάγος σε αυτή την περίπτωση δεν τήκεται στους 0°C αλλά στους -168°C!!
Βέβαια, την αλήθεια ότι δεν πρόκειται για λιώσιμο αλλά για αποκολλήσεις πάγων λόγω βάρους γιατί να σας την πούμε;
Το παγκόσμιο αφήγημα της αντιγνώσης και της απόκρυψης έως ποινικοοποίησης δημοσιοποίησης της ορθής επιστημονικής προσέγγισης των πραγμάτων είναι αυτό που επικρατεί βασισμένο στην θεωρία "Παράθυρο του Όβερτον" (γκουγκλάρετε να δείτε τι είναι).
Εκεί θα πάρετε τις απαντήσεις για τη διαχείριση της πρόσφατης πανδημίας, εμβόλια κλπ.
Σε λίγες μέρες θα κληθούμε σε νέες κάλπες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Είναι εξίσου σημαντικές γιατί αφορούν τις τοπικές κοινωνίες. Το "σύστημα" που κάποιοι αντιπαλεύουμε, κατάφερε να επικρατήσει στις βουλευτικές εκλογές και να συνεχίσει το καταστροφικό του έργο σιγά σιγά (πχ καζάνι - βάτραχος).
Παρότι στο εκλογικό τραπέζι υπήρχαν 35 ψηφοδέλτια.
Η μάχη δεν σταματά, όλα τα μετερίζια είναι εξίσου σημαντικά για την επίτευξη πολιτικών με ένα ζητούμενο, που δυστυχώς δεν προσμετράται ως μέγεθος ή ως δείκτης βαρύτητας:
Η ευτυχία των ανθρώπων!
Με αφορμή την πυρκαγιά στην Πάρνηθα, οι στίχοι από ένα τραγούδι που έχω γράψει για τον εθνικό δρυμό μας:
"Απόδραση στην Πάρνηθα"
Την Κυριακή στην Πάρνηθα σε προσκαλώ να πάμε
να δούμε την Αθήνα μας , ένα μεγάλο πιάτο
θα την κοιτάμε από ψηλά! δεν πιάσαμε ακόμα πάτο
Την Κυριακή στην Πάρνηθα μαζί θελω να πάμε
Γιατί δεν πήγαν όλα στράφι
στο καταφύγιο στο Μπάφι, στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
Στον Εθνικό Δρυμό εμείς οι δυό, σαν θα βρεθούμε
με βήμα αργό μέσ' στα πυκνά και στα καμένα
σε δάσος δίπλα ζούμε, υπάρχουν μυστικά κρυμμένα
Στον Εθνικό Δρυμό εμείς οι δυό σαν θα βρεθούμε
Όχι δεν είναι καλαμπούρι
θα σε μαγέψει το Φλαμπούρι, ή τυχόν
ελάφια ήμερα στο Πάρκο των Ψυχών…
ή τυχόν
ελάφια ήμερα στο Πάρκο των Ψυχών…
Τελεφερίκ αδιάκοπα πηγαίνει πάνω κάτω
οι δυο πιασμένοι αγκαλιά μονάχοι στο βαγόνι
το Mont Parnes είναι γεμάτο, η κορυφή ζυγώνει
οι Ελπίδες και τα όνειρα χορεύουνε ταγκό
Κάτι από όλα θα σου μείνει
έστω δροσιά απ’ το καμίνι, στο βουνό
μια απόδραση σε γη και ουρανό
στο βουνό
μια απόδραση σε γη και ουρανό
Γιατί δεν πήγαν όλα στράφι
στο καταφύγιο στο Μπάφι, στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
Νίκος Θεοδωρόπουλος
-Υπ. βουλευτής Β' Πειραιά -"ΠΝΟΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΣ"
-Υπ. δημοτικός Σύμβουλος "Σύγχρονος, Ανθρώπινος Κορυδαλλός ξανά - ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ"
-Στιχουργός
Με αφορμή την πυρκαγιά στην Πάρνηθα, οι στίχοι από ένα τραγούδι που έχω γράψει για τον εθνικό δρυμό μας:
"Απόδραση στην Πάρνηθα"
Την Κυριακή στην Πάρνηθα σε προσκαλώ να πάμε
να δούμε την Αθήνα μας , ένα μεγάλο πιάτο
θα την κοιτάμε από ψηλά! δεν πιάσαμε ακόμα πάτο
Την Κυριακή στην Πάρνηθα μαζί θελω να πάμε
Γιατί δεν πήγαν όλα στράφι
στο καταφύγιο στο Μπάφι, στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
Στον Εθνικό Δρυμό εμείς οι δυό, σαν θα βρεθούμε
με βήμα αργό μέσ' στα πυκνά και στα καμένα
σε δάσος δίπλα ζούμε, υπάρχουν μυστικά κρυμμένα
Στον Εθνικό Δρυμό εμείς οι δυό σαν θα βρεθούμε
Όχι δεν είναι καλαμπούρι
θα σε μαγέψει το Φλαμπούρι, ή τυχόν
ελάφια ήμερα στο Πάρκο των Ψυχών…
ή τυχόν
ελάφια ήμερα στο Πάρκο των Ψυχών…
Τελεφερίκ αδιάκοπα πηγαίνει πάνω κάτω
οι δυο πιασμένοι αγκαλιά μονάχοι στο βαγόνι
το Mont Parnes είναι γεμάτο, η κορυφή ζυγώνει
οι Ελπίδες και τα όνειρα χορεύουνε ταγκό
Κάτι από όλα θα σου μείνει
έστω δροσιά απ’ το καμίνι, στο βουνό
μια απόδραση σε γη και ουρανό
στο βουνό
μια απόδραση σε γη και ουρανό
Γιατί δεν πήγαν όλα στράφι
στο καταφύγιο στο Μπάφι, στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
στον Ο.Τ.Ε.
σ’ ένα καζίνο που δεν κέρδισες ποτέ…
Νίκος Θεοδωρόπουλος
-Υπ. βουλευτής Β' Πειραιά -"ΠΝΟΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΣ"
-Υπ. δημοτικός Σύμβουλος "Σύγχρονος, Ανθρώπινος Κορυδαλλός ξανά - ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ"
-Στιχουργός
Πέμπτη 23 Μαρτίου 2023
Θεός φυλάξει
Εισιτήριο με τρένο
να 'ρθεις που σε περιμένω
είπες έβγαλες
Κι έχω μιαν ανησυχία
για την αμαξοστοιχία
και τις άθλιες γραμμές
Μην μπεις ποτέ!
...Θεός φυλάξει
θα 'ρθω εγώ με το αμάξι
Θα ρθω εγώ με το αμάξι
μην μπεις ποτέ
Θεός φυλάξει
Δες, βουΐζουνε τα ράδια...
δεν υπάρχει διπλοβάρδια
Είναι διάτρητοι οι θεσμοί
Τα επίπεδα ασφαλείας
έχουν δόσεις δυσκολίας
"Τρέχουν" οι διαγωνισμοί
Μην μπεις ποτέ!
...Θεός φυλάξει
θα 'ρθω εγώ με το αμάξι
Θα ρθω εγώ με το αμάξι
μην μπεις ποτέ
Θεός φυλάξει
Μηχανοδηγοί, κλειδούχοι
δίμηνοι συμβασιούχοι
και πολλοί κομματικοί
Τη δουλειά τους δε νογάνε
για γυναίκες συζητάνε
κι άχρηστοι πολιτικοί
Μην μπεις ποτέ!
...Θεός φυλάξει
θα 'ρθω εγώ με το αμάξι
Θα ρθω εγώ με το αμάξι
μην μπεις ποτέ
Θεός φυλάξει
Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023
Στο δεύτερο βαγόνι
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
με την ταχεία της γραμμής
Κάπου στο δεύτερο βαγόνι
ήχος βαρύς της μηχανής
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
το πάσο σου φοιτητικό
θέση στο δεύτερο βαγόνι
κι είν' το ταξίδι μακρινό...
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
Κάπου στο δεύτερο βαγόνι
Το δρομολόγιο στην τύχη
είπες ας πάμε... κι όπου βγει!...
δυο ράγες έχουμε πετύχει
κι έχει το ριζικό γραφτεί
Τώρα για σένανε θρηνούμε
πένθος τριήμερο βουβό
Ποτέ την άκρη δεν θα βρούμε
πάλι θα γίνει το κακό
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
Κάπου στο δεύτερο βαγόνι
με την ταχεία της γραμμής
Κάπου στο δεύτερο βαγόνι
ήχος βαρύς της μηχανής
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
το πάσο σου φοιτητικό
θέση στο δεύτερο βαγόνι
κι είν' το ταξίδι μακρινό...
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
Κάπου στο δεύτερο βαγόνι
Το δρομολόγιο στην τύχη
είπες ας πάμε... κι όπου βγει!...
δυο ράγες έχουμε πετύχει
κι έχει το ριζικό γραφτεί
Τώρα για σένανε θρηνούμε
πένθος τριήμερο βουβό
Ποτέ την άκρη δεν θα βρούμε
πάλι θα γίνει το κακό
Απόψε ταξιδεύεις μόνη
Κάπου στο δεύτερο βαγόνι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Τα Πειραιώτικα τα παντελόνια
Αυτό που μου 'κανες θα το θυμάμαι χρόνια δε θα μου φτάνουν, να ξεχάσω, δυό ζωές Τα πειραιώτικα δεν είχες παντελόνια κι ούτε τα φόρεσες π...
.jpg)